สั้นแต่ยาว

ค่ายเคมีครั้งที่14 คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จัดขึ้นในวันที่ 9-15 มีนาคม 2555 ณ โรงเรียนศรีธาตุพิทยาคม อ.ศรีธาตุ จ.อุดรธานี

เปิดรับสมัครแล้ววววววว!! ^^ สนใจติดตามได้ที่ facebook fanpage : Chem-Camp 14

 

 

เนื่องด้วยปัจจุบัน การศึกษามีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งในการพัฒนาชาติ โดยเฉพาะการศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่จะสร้างบุคลากรที่มีคุณภาพ และเติบโตเป็นกำลังสำคัญในด้านต่างๆ และมากไปกว่านั้น ในด้านวิทยาศาสตร์ที่กำลังต้องการบุคลากรเป็นอย่างมาก ดังนั้นเยาวชนที่ห่างไกลความเจริญจึงเป็นอีกหนึ่งเป้าหมายที่เราควรปลูกฝังให้ตระหนักและให้ความสำคัญในจุดนี้ ไม่เพียงเท่านั้น การจัดกิจกรรมในครั้งนี้ ยังเป็นการเสริมสร้างความรู้พื้นฐานในด้านวิชาเคมี ภาษาอังกฤษ และทักษะปฏิบัติการในด้านวิทยาศาสตร์ให้แก่นักเรียนผู้เข้าร่วมโครงการ อีกทั้งยังเป็นการเสริมสร้างกระบวนการคิดวิเคราะห์ การแก้ไขปัญหา การใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่น และทักษะอื่นๆ อีกมากมายที่จะเกิดจากกิจกรรมภายในค่าย

 

ไม่เพียงแค่นักเรียนผู้เข้าร่วมโครงการเท่านั้นที่จะได้ประโยชน์จากการจัดกิจกรรม การจัดกิจกรรมยังส่งผลต่อนักศึกษาผู้เข้าร่วมโครงการในหลายๆด้าน ไม่ว่าจะเป็น การฝึกทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่น การแก้ปัญหาในด้านต่างๆ การมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี ตลอดจนการตระหนักและเห็นความสำคัญของการเป็นผู้ให้ ได้ปฏิบัติตนตามบทบาทของปัญญาชนนักพัฒนา และอื่นๆอีกมากมาย

 

จะเห็นได้ว่า ประโยชน์ของการจัดกิจกรรมในครั้งนี้มีมากมายจนยากที่จะกล่าวถึงได้หมด ซึ่งส่วนหนึ่งนั้นสอดคล้องกับประเด็นยุทธศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยขอนแก่นได้คาดหวังในการผลิตนักศึกษา ที่กล่าวไว้ว่า "การผลิตบัณฑิตและพัฒนานักศึกษาที่มุ่งส่งเสริมศักยภาพให้เป็นบัณฑิตที่พึงประสงค์ของสังคม" ด้วยเหตุผลดังที่กล่าวมา จึงได้จัดทำโครงการค่ายเคมีครั้งที่ 14 ขึ้นมา

http://www.4shared.com/audio/oXTwDNA2/_____.html

 

                        ถ้าหากฉัน เกิดเป็นนก ที่โผบิน              ติดปีกบิน ไปให้ไกล ไกลแสนไกล

จะขอ เป็นนก พิราบขาว                                เพื่อชี้นำ ชาวประชา สู่เสรี

ถ้าหากฉัน เกิดเป็นเมฆ บนนภา                       จะนำพา ความร่มเย็น เพื่อท้องนา

หากฉัน เกิดเป็น เม็ดทราย                            จะถมกาย เป็นทาง เพื่อมวลชน

ชีวา ยอมพลีให้ มวลชน ที่ทุกข์ทน                   ขอพลีตน ไม่ว่า จะตายกี่ครั้ง

 

 

เข้าใจว่า จุดประสงค์ของการแต่งเพลงนี้ เพื่อให้นักศึกษาผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยโอกาส ได้เข้าใจถึงสิ่งที่ตนควรทำ,,

 

แต่ ณ ตอนนี้ เรากำลังทำอะไร? 

นี่คือการพิมพ์ครั้งที่ 2 ของEntry นี้

หลังจากใช้เวลาอันมีค่านั่งพิมพ์ไปถึงสองชั่วโมง แต่แล้ว เจ้ากรรม ดันเซฟไม่ติด แล้วพับริชไม่ได้

บอกตรงๆ ว่าเซง- -*

----------------------------------------

เริ่มใหม่ เนื้อหาใหม่

จากค่ายเคมีครั้งที่ 14 คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

มีคนเคยบอกไว้ว่า "ค่ายสร้างคน คนสร้างค่าย(ค่ายสร้างคู่ คู่สร้างคน แล้วคนก็มาสร้างค่าย- -*)"

>>ย้อนไปในเช้าสุดท้ายของค่ายเคมีครั้งที่ 13 ข้อความจากมือถือผมดังขึ้น ใจความนั้นสำคัญยิ่ง "พี่ค่ะ จะจบค่ายแล้ว น้องคงคิดถึงแย่ ไม่รู้ชาตินี้จะได้เจอกันอีกหรือป่าวT^T" ผมกดพิมพ์และตอบไป ด้วยรอยยิ้มและหัวใจที่ชุ่มช่ำ 

ไม่ใช่ว่าดีใจที่ค่ายจบ แล้วได้จากลา แต่สิ่งที่มีอยู่ตรงหน้า ได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ความผูกพันธ์ของค่ายนั้นมากมายแค่ไหน ดีใจนะครับ ถึงมันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่จงรู้ไว้เลย ว่าความสั้นนั้นจะตราตรึงในจิตใจตลอดไป

มันคุ้มค่ากับที่เหนื่อยมา 11 วัน^^

>>ตลอดระยะเวลา11วัน(เตรียมค่าย 4 วัน ค่ายจริงอีก 7 วัน) อุปสรรคมากมายคอยถาโถมเข้าใส่ เหนื่อยล้า สับสน ท้อแท้ใจ มากมายที่มีให้คิดอยู่เป็นประจำ แต่ทุกครั้งที่เรามองไปในดวงตาของเด็กน้อย ย้อนนึกไปถึงจุดประสงค์ ไฟแห่งศรัทธาจะย้อนกลับมาอีกครั้ง พลังแห่งความเชื่อมั่นจะพาเราเดินข้ามผ่านอุปสรรคนั้นไปได้เสมอ 

ผมเชื่อเช่นนั้นมาโดยตลอด,,

แต่ถ้าคิดใคร่ควรดูอีกครั้ง ใช่แค่นั้นมั้ยที่นำพาเราไป ป่าวเลย_ 11 วันที่ไหลลื่นดั่งธารน้ำ มันเกิดจากมากกว่า 365 วันที่เตรียมงาน เสมือนลำน้ำ จะรินไหลได้อย่างดีเช่นไร หากไม่มีต้นน้ำที่ดีพอ ,,

ผมตระหนักและเข้าใจ เมื่อตนเองได้ย่างก้าวมาเป็นผอ.ค่าย มันเยอะกว่า 11 วัน มันมากกว่านั้น มันไม่ใช่เเค่นั้น

"ค่ายเคมีครั้งที่ 14 มันได้เริ่มต้นแล้ว" ประโยคนี้ เป็นประโยคที่ผมพูดไว้ในการประชุมรุ่น chem 37 ในค่ายเคมีครั้งที่ 13 และที่พูดไป ไม่ใช่ว่าจะพูดเท่ๆ หรือปลุกใจใคร แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ

หัวหน้าฝ่าย เราพร้อมตั้งแต่ค่ายที 13 แล้ว เพราะต้องเตรียมคนไว้ศึกษาดูงาน ฉะนั้น ก็เริ่มแผนประชุมกันเลย

11 ส.ค. สัมนาค่ายครั้งที่ 1 กำหนดโซนโรงเรียนสำรวจค่าย แนะนำหัวหน้าฝ่าย เริ่มรับสมัครโรงเรียนค่าย

17-19 ส.ค. วันวิทย์ รับสมัครโรงเรียนค่าย

1 ก.ย. สัมนาค่ายครั้งที่ 2 ตัดสินโรงเรียนที่จะไปสำรวจ + ประชุมปี 3 เรื่องแบ่งงาน

1 ต.ค. จองรถ

6 ต.ค. หัวหน้าฝ่ายประชุม เตรียมความพร้อมก่อนสำรวจค่าย

7 ต.ค. สำรวจค่าย

3 พ.ย. สัมนาค่ายครั้งที่ 3 กำหนดโรงเรียนศูนย์กลาง รับสมัครพี่ค่าย

5 พ.ย. แจ้งผลโรงเรียนศูนย์กลางค่ายไปทางโรงเรียน

13 พ.ย. วิชาการ สาราณียกร ทำหนังสือเสร็จพร้อมตรวจทาน ส่งอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในแต่ละฝ่าย เลือกและแบ่งสัดส่วนโรงเรียนน้องค่าย

4 ม.ค. ส่งใบสมัครน้องค่ายไปทางโรงเรียน (หมดเขต 28 ม.ค. ) ยืมวอ

8 ม.ค. ตามงาน ลงกำหนดการค่าย ส่งอุปกรณ์ที่จะให้โรงเรียนจัดหา ขอยา

2 กุมภา สัมนาค่ายครั้งที่ 4 +ชี้แจงกำหนดการค่าย+เลือกหัวหน้า 4 ชั้นปี

8 กุมภา ยืมถาด +ส่งหนังสือยืมอุปกรณ์ภาค

3-4 มีนา เตรียมของ

5-6 มีนา เตรียมค่าย(ฝ่ายสถานที่)

7-8 มีนา เตรียมค่าย(ทุกฝ่าย)

9-15 มีนา ค่ายเคมีครั้งที่ 14

หมายเหตุ แผนงานเลื่อนได้ตามความเหมาะสม

ฝั่งทีมงาน เอาตรงๆ ตอนนี้เชื่อใจได้ 60 เปอร์เซ็น อีก 30 ไม่แน่ใจ และอีก 10 ไม่มั่นใจ ซึ่งถ้าจะให้โยกย้าย ก็ใช่ว่าจะถูกต้องเสมอไป จึงลองใตร่ถามปัญหานี้กับพี่ผอ.ค่ายคร้งที่13 แกบอกว่า "อยากให้เพื่อนทำได้มั้ย ถ้าอยากก็ขึ้นอยู่กับแกแล้วแหละว่า จะกล้าลองให้ทำหรือป่าว กล้ามั้ยที่จะเสี่ยงให้เพื่อนคนนี้ทำดู " นับเป็นการชี้นำที่สุดยอดอีกครั้งของพี่คนนี้ จริงอยู่ที่ปรับเปลี่ยนคนแล้วจะเกิดประโยชน์มากกว่านี้ แต่ถ้าลองนึกประกอบดู กับถ้อยคำที่มีคนบอกไว้ว่า

"ค่ายสร้างคน คนสร้างค่าย"

เอ้า มันก็น่าลอง

นิทานเรื่องนี้ ไม่ได้สอนให้รู้ว่า บางครั้งเราก็มัวแต่แน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด จนลืมทำตามในสิ่งที่ถูก,,

ปล. จบแบบเซ็งๆ ไม่ครบถ้วนเหมือนรอบแรกเลย- -*

ปล.2 ในที่สุดก็ได้Entry ที่มีสาระในรอบหลายเดือนซักที^^  

เงียบ : ปิดหนึ่งสัมผัส และเพิ่มความสามารถของอีกหนึ่งสัมผัส

และบล็อกนี้ ก็ได้กลับไปเงียบเหงาอีกตามเคย,,

แด่,,นักศึกษาใหม่ทุกคน....

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่ได้ผูกพันอันใดมากกว่าเพื่อน แต่ทำให้ได้เข้าใจในความหมายของการแอบรัก ทำให้ได้รับรู้ประสบการณ์ของการจีบใครซักคนเพื่อลืมผู้หญิงหนึ่งคน และที่สำคัญเธอทำให้ได้เข้าใจอะไรบางอย่างที่มีความหมาย

 

พอคนสองคนก้าวเข้ามาใกล้ๆกัน เผชิญหน้าอย่างไม่มีจุดเลี่ยง

ก้าวต่อไปเป็นสิ่งสำคัญ

ถ้าหนึ่งคนก้าวเยอะเกินน อีกคนก็ต้องถอยเพื่อยอมให้เกิดความพอดี

แต่ถ้าให้ถอยมากๆ คนคนนั้นก็คงจะเสียจุดยืน

ฉะนั้น จงก้าวพร้อมๆกันให้มัน "พอดีๆ"

 

อย่าให้ความลำบากใจเกิดขึ้นแก่ฝ่ายใด และอย่าให้จุดยืนของใครต้องถูกทำลาย

 

ที่ผ่านมา ผิดมาโดยตลอด แต่ยังดีที่พบแต่คนที่ยอมถอย

แต่พอเจอเธอคนนี้ ป่าวเลย เธอไม่ยอมถอย

เธอไม่ยอมจนสุดท้ายผมต้องยอม

ว่าอย่าให้มันมากนัก มันอึดอัดใจ

 

เข้าใจ แต่ยังทำไม่ได้

และตอนนี้ ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นเช่นไร

ถึงจะภาวณาให้เธอมีความสุขกับเขาเป็นประจำ

แต่ลึกๆก็ยังต้องการโอกาสเสมอ

 

แล้วผมจะสวดมนต์ให้...

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฝันนั้นจึงสลายไป เหลือเพียงเถ้าถุลีตราตรึงจิตของรอยยิ้มที่ได้พานพบ ฉันพบมันกับเธอในความฝัน ในฝันฉันไม่ได้ปราถนาสิ่งใด หากเพียงสิ่งเดียวที่ใจใฝ่หา คือรอยยิ้มของเธอ

เฝ้าละเมอ ฉันนั้นเพียงเฝ้าละเมอ เฝ้าละเมอว่าจะได้พบมันในทุกอาทิตย์ตกดิน แม้มันจะเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่สุขนั้นยากเกินจะลืมเลือน และมันก็ยากเกินจะเข้าใจ และมันก็ยากเกินที่จะหักห้ามสิ่งใดๆให้ไม่คิดถึง

ผลัดจากความฝัน เธอนำฉันเข้าสู่ห่วงคำนึงแห่งความคิดถึง ไม่อาจปฏิเสธรอยยิ้มที่ประทับอยู่ภายใน มันยังคงตามมาเสมอ แม้มันจะเลือนลางและค่อยๆหายไป คงทำฉันให้ใฝ่หา คงนำฉันเข้าสู่แรงปราถนา ฉันจึงเริ่มตามหา ฉันจึงคงไคว่ขว้า ถ้าลอยได้ ฉันก็คงลอยตามไป ตามฝันฝันนั้นไป

แล้วถ้าหลับตาลงอีกซักครั้ง นอนหลับอีกเพียงซักครั้ง ฉันก็ยังอยากให้ฝันฝันนั้นคือเรื่องราวของเธอ คนเดิม

แต่ใยจึงไม่เป็นเช่นนั้น ทั้งๆที่ทบทวนใจแล้ว ทบทวนทุกๆด้านของหัวใจแล้ว ก็พบว่าใจฉันทั้งหมดนั้นยังมีเพียงแค่เธอ แต่ฝันใยเจ้าไม่นำพาเธอมาพบ เริ่มไม่อยากให้อยู่แค่ความฝันแล้วแหะ เริ่มไม่อยากให้เป็นแค่รอยยิ้มแล้วแหะ เริ่มไม่อยากเป็นแค่แค่นั้นแล้วแหะ 

เปิดเฟรชบุคระบายจิต ทำการค้นหาสิ่งที่บันทึกเรื่องราวของเธอ

แล้วฉันก็ได้พบกับสิ่งนั้น จากความฝัน ฉันเริ่มทยอยขนถ่ายมาสู่ความจริง แล้วความจริงก็เริ่มบั่นทอนกำลังจิตของฉัน เหมือนเธอจะสูงเกินปราถนา ไม่ซิ เราเพิ่งแค่รู้จักเธอในความฝันเอง นั่นแหละ ความจริงกับความฝันเธอจะเหมือนกันมั้ยนะ มันอาจแตกต่างกันน่าดู แล้วจิตฉันจะยอมรับสิ่งนั้นได้มากน้อยแค่ไหน ถ้ารับได้มากก็คงจะดี แต่ถ้ามันกลายเป็นปฏิเสธไปหมดหล่ะ

สุดท้าย ในความเป็นจริง ก็คงผลักเธอกลับเข้าไปสู่ความฝันนั้นเหมือนเดิม

ฉันคงอยากรู้จักเธอเพียงแค่ความฝัน ไม่อยากเข้าใจความเป็นจริงว่าเธอนั้นเป็นเช่นไร เพราะความจริงอาจพัดพาชีวิตเธอหายไป ฉันไม่อยากให้รอยยิ้มของเธอนั้นหายไป

แต่ถ้าไม่ลองบุกใจเข้าไปดู เปิดใจรับรู้สิ่งที่เธอเป็น เธอก็คงเป็นเพียงแค่ความฝัน ส่วนฉันก็คงมีเธอเป็นแค่ความฝัน ความเป็นจริงก็คงเป็นเพียงสิ่งที่ไร้ค่ายิ่งกว่าความฝัน 

 

เอาเถอะ ใจเอ๋ย ลองดู

เมื่อเราเรียนรู้โลกมากกว่านี้ ที่ว่าซึมซับตัวเองไปในหนทางใด ถ้าไขว่เขวไปในทางชั่วๆ จากเรื่องชั่วๆที่คิดว่าชั่ว ก็จะเริ่มๆกลายเป็นเรื่องธรรมดา ขโมยตัง ยักหยอกเงิน กินเหล้า สูบยา เสพสิ่งเสพติด การพนัน ชู้สาว อบายมุข มีกิ๊ก ตลอดจนก่ออาชญากรรม ...

ทุก สิ่งทุกอย่าง ใช่ว่าจะอยู่ที่ตัวเราเสมอไป สิ่งแวดล้อมมีผลข้างเคียงเป็นอย่างมาก มันไม่ได้เสมอไปหรอก ว่าเราจะควบคุมตนเองได้ เมื่ออยู่ในสิ่งรอบตัวที่มีวิถีตรงข้ามกับสิ่งที่เราบังคับเราให้เป็น คุณควรถ่อยออกมา ใช่คุณควรถอยออกมา อย่าเอาอนาคตดีๆไปเสี่ยงกับอะไรก็ไม่รู้ แรกเริ่ม มันก็จริงที่เราคิดแค่ว่าอยากจะเเค่เรียนรู้ แต่ถ้าคุณเริ่มซึมซับ แล้วคิดว่ามันคือเรื่องธรรมดา มันจะไม่ใช่การเรียนรู้เสียเเล้ว จากสิ่งเล็กๆ มันจะเริ่มขยายตัว แล้วยิ่งจะขยายใหญ่ขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว เมื่อทุกอย่างกลายเป็นเรื่องธรรมดา นั่นแหละจะกลายเป็นปัญหา ปัญหาในตัวคุณ ปัญหาครอบครัว ปัญหาของสังคม จนไปถึงปัญหาระดับชาติ

ผมไม่มีอะไรจะบอก และผมก็ไม่เข้าใจในเหตุผลที่ตนเองกำลังนั่งบรรเลงตัวอักษร แต่สิ่งที่ผมเข้าใจ และอยากจะระบายมันออกมา คือความรู้สึกของตัวผมเอง ผมไม่ได้อยากบอกใคร และไม่ได้อยากให้ใครมาเข้าใจ ผมเพียงแค่อยากจะบอกตัวเอง ก่อนที่มันจะซึมซับเข้าไปมาก...กว่านี้ ก่อนที่ความสามารถแยกแยะสิ่งที่ควรและไม่ควรนั้นหายไปจากตัวผม เหมือนใครๆอีกหลายคนที่กำลังเป็น บางสิ่งมันกลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขาเหล่านั้นไปเสียแล้ว ซึ่งถ้าลองคุยกับใครบางคนที่เราแน่ใจว่าเขาเหล่านั้นมีอายุรุ่นราวคราวเดียว กับพ่อแม่ หรือปู่ย่าตายาย ท่านก็คงจะแปลกใจว่าทำเช่นนั้นไปได้ยังไง ทำไปได้ยังไงทั้งที่มันไม่น่าจะทำ จะบอกว่าสังคมมันเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว จิตใจคนเราก็เปลี่ยนตาม ถ้าแค่ใครบางคนทำสิ่งหนึ่งที่ไม่เข้าพวก เขาอาจจะถูกตีตราว่าเป็นคนชั่ว แต่ถ้ามันไม่ใช่แค่ใครบางคน มันผันมาเป็นคนกลุ่มหนึ่ง จนถึงสังคมกลุ่มหนึ่งทำมันไปพร้อมๆกัน ทุกคนย่อมมองเห็นว่ามันกลายเป็นเรื่องธรรมดา มันไม่ใช่เรื่องชั่วที่ไม่ควรทำ นี่แหละที่กำลังจะเป็นปัญหา

การมี เพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควร นี่แหละคือสิ่งที่ผมกำลังจะบอก มันคือความนิยมที่ผิดๆ ในยุคสมัย มันจะกัดกร่อนสังคมไปเรื่อยๆ แรกเริ่ม ใช้คำว่าเมื่อนานมาแล้วก็เป็นได้ สังคมอาจให้ความเห็นว่า การมีsexกับภรรยาคือสิ่งที่ถูกต้อง(มันย่อมถูกต้องที่สุดจนถึงตอนนี้และต่อ ไป) เวลาผ่าน สังคมก็จะเริ่มยอมรับว่าการมีsexกับเเฟนนั้นเป็นเรื่องธรรมดา เมื่อสังคมยอมรับข้อนั้นนานจนเป็นเรื่องธรรมดา ก็จะเจอปัญหาอีกว่าการมีsexของนักศึกษานั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่เมื่อสังคมยอมรับ มันก็จะเพิ่มระดับความรุนแรงของปัญหาอีกครั้ง ด้วยปัญหาที่ว่าการมีsexของนักเรียนมอปลาย แค่นั้นไม่พอมันจะค่อยๆส่งความธรรมดาที่สังคมยอมรับไปสู่วัยแรกรุ่น ที่ผมต้องการบอกคืออายุเฉลี่ยของการมีsexครั้งแรกจะลดลงจากที่เคยเป็นยี่สิบ ปี(เมื่อนานมาแล้ว) มันจะค่อยๆลดลง ซึ่งผมไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่ามันจะต่ำไปถึงไหน ในอนาคตผมคงต้องถามลูกสาววัยสิบเอ็ด ของผมว่า วันนี้มีเซ็กกับแฟนหรือยัง ไม่ ผมไม่ต้องการแบบนั้น และเชื่อว่าคุณก็คงไม่ต้องการแบบนั้น

 

เราคงไม่อยากมามีความรู้สึกอิจฉาเด็กรุ่นลูกเราหรอกนะ ว่าพวกเขาจะได้รับโอกาสการมีsexครั้งแรกตั้งแต่อายุสิบถึงสิบสอง ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคงมีน้อยคนนักที่จะมามีความรู้สึกอิจฉา แล้วเราจะช่วยอะไรได้บ้างหล่ะ ผมไม่บอกหรอกว่าเราจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่เชื่อว่าถ้าคุณก้มหน้าก้มตาอ่านมาถึงตรงนี้ คุณคงจะรู้คำตอบเองแล้วแหละว่าควรทำยังไง ขอบคุณครับ